Sevgi Kaya:
1987 yılında doğdu. 2010 yılında Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden, işletme ve sosyoloji bölümlerinden mezun oldu; lisans eğitimi sürecinde ve sonrasında İşletme ile Sosyoloji disiplinlerine odaklandı. Mezuniyetinin ardından medyada haber spikerliği ve sağlık programı sunuculuğu görevlerini üstlendi. Halen çeşitli mecralarda köşe yazarlığı yapmaya devam eden ve Kırım Tatarları Derneği üyesi olan yazar, kültür, toplum ve insan üzerine yazı çalışmalarını sürdürmektedir.
Hoş gel Kasım… Ne beklentim var ne acelem. Sadece kalbimle uyumlu olan her şey yolunu bulsun. Gerisi rüzgârla savrulsun. Çünkü artık anladım; insan her şeyi oldurmaya çalıştıkça kendinden…
İnsanlar geleceklerine karar vermezler; alışkanlıklarına karar verirler. Alışkanlıkları da geleceklerine karar verir. İnsan, geleceği hakkında büyük kararlar almayı sever. Bir gün daha başarılı olacağına, daha çok okuyacağına, daha…
“Dünyadaki kötülüklerin yarısı, kendini önemli hissetmek isteyen insanlardan kaynaklanır.” İnsan bazen sahip olduklarıyla değil, sahip olduğunu sandığı değerle büyümek ister. Birilerinin gözünde önemli olmak, sözü dinlenmek, kendisinden çekinilmek,…
Bir düşünün… İnsan, geçmişteki hallerini bugün evine misafir edebilse nasıl bir akşam olurdu acaba? 14 yaşındaki haliniz kapıdan giriyor, ardından 20 yaşındaki haliniz… Sonra 25 yaşındaki haliniz… Masada…
Önce kendine medeni olacaksın. Kendine saygı duyacaksın. Aldığın kararlarda başkalarının ne düşüneceğinden önce, kendi ruhunun ne hissettiğini soracaksın kendine. Çünkü insan, herkesi memnun etmeye çalışırken en çok kendine…
Sabah pencereden giren ilk ışık gibi başlar her şey; soluk, sarımsı, temkinli. Sonra gün ilerledikçe renkler birer birer sahneye çıkar. Çocukluğun kırmızısı, hiç durmayan o koşturmanın, düşüp dizi…
Hayatın renkleri vardır. Kimi zaman sarının sıcaklığıyla umutlanır, mavinin huzuruyla sakinleşir, kırmızının tutkusu ile heyecanlanırız. Peki ya siyah? Çoğu zaman hüznün, yasın, yalnızlığın ve karanlığın rengi olarak gördüğümüz…
Bazen insanın hayatı siyah ya da beyaz değildir. En çok da griye alıştığında kaybolur. Hayatın en tehlikeli rengi kırmızı değildir. Öfkenin, tutkunun, tehlikenin rengi olan kırmızı en azından…
Bazen bir rengin içine saklanır insan. En çok da beyazın… Beyaz, ne tuhaf renktir! Hem başlangıçtır hem vedadır. Hem saflığın simgesidir hem de saklanan kirlerin en güzel örtüsü.…