GRİ: Hayatın En Sessiz Yalanı

Bazen insanın hayatı siyah ya da beyaz değildir. En çok da griye alıştığında kaybolur. Hayatın en tehlikeli rengi kırmızı değildir. Öfkenin, tutkunun, tehlikenin rengi olan kırmızı en azından insana bir şey hissettirir. Siyahın bir ağırlığı, beyazın bir iddiası vardır. Peki ya gri? Gri, insanın yavaş yavaş vazgeçtiği yerde başlar.
Bir sabah uyanırsınız; her şey yerli yerindedir. İşiniz, eviniz, sorumluluklarınız, yetişmeniz gereken işler, cevaplamanız gereken mesajlar… Hayatınızda eksik görünen hiçbir şey yoktur. Ama tuhaf bir biçimde, içinizde bir şey eksiktir. Ne mutsuzluğunuzun adını koyabilirsiniz ne de mutluluğunuzu gösterecek bir neden bulabilirsiniz. Yaşıyorsunuzdur ama hayatın size dokunduğunu hissedemezsiniz. İşte gri, tam da orada başlar.
Gri, siyahla beyazın karışımı değil yalnızca; bazen insanın kendi duygularından yaptığı vazgeçiştir. Bir zamanlar uğruna tartıştığımız şeylere artık omuz silkeriz. Haksızlık karşısında sesimizi yükseltmek yerine başımızı çeviririz. Bizi inciten insanlara mesafe koymak yerine onlara alışırız. Hayallerimizi gerçekleştiremediğimizde üzülmek yerine, hayal kurmanın çocukça olduğuna kendimizi inandırırız. Sonra adına olgunluk deriz.
Oysa her suskunluk olgunluk değildir. Her kabulleniş bilgelik sayılmaz. Her vazgeçiş de insanı özgürleştirmez. Bazen yalnızca yorulmuşuzdur. Bazen yeniden hayal kırıklığına uğramamak için beklentilerimizi küçültürüz. Bazen bir daha incinmemek uğruna sevinme ihtimalimizi bile hayatımızdan çıkarırız. Ve insan, kendini korumak için ördüğü duvarların içinde yaşamaya başladığında, dışarıdaki dünyanın renklerini de unutabilir.
Modern insanın en sevdiği renk: Gri
Bugün toplum olarak büyük çelişkiler yaşıyoruz. Herkes daha fazlasına sahip olmak istiyor ama sahip olduklarıyla daha az mutlu oluyor. Herkes görülmek istiyor ama kimse gerçekten anlaşılmadığından söz etmiyor. Herkes konuşuyor ama çok az insan dinliyor. Ekranlarımız rengârenk, hayatlarımız giderek renksiz. Sosyal medyada gülümseyen yüzler, kusursuz sofralar, büyük başarılar ve bitmeyen mutluluk gösterileri arasında kendi sıradanlığımızdan utanmayı öğreniyoruz. Başkalarının hayatına bakarken kendi hayatımızı eksik sanıyoruz. Bir süre sonra ne istediğimizi bile başkalarının neye sahip olduğuna bakarak belirliyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıyoruz. Yüzümüzde yorgunluk, gözlerimizde ertelenmiş hayaller, dilimizde hep aynı cümle: “İdare ediyoruz işte.”
Ne kadar ağır bir cümledir bu! İdare etmek… Ne yaşadığını sorgulamadan, ne hissettiğini anlamadan, yalnızca günü bitirmek için yaşamak. Kırılmamak adına sevinmemek, kaybetmemek adına risk almamak, yalnız kalmamak adına kendinden vazgeçmek… İnsan bazen hayatını bir felaketle değil, küçük küçük kabullenişlerle kaybeder. Gri, işte bu küçük kabullenişlerin toplamıdır.
Peki, insan kendi griliğinden nasıl çıkar?
Belki de büyük kararlarla değil, küçük cesaretlerle… Uzun zamandır aramadığınız birini aramakla. İçinize sinmeyen bir şeye ilk kez “hayır” demekle. Başkalarının beklentilerinden bağımsız bir hayal kurmakla. Sırf alışkanlık oldu diye sürdürdüğünüz bir hayatı yeniden sorgulamakla. Belki de yıllardır ertelediğiniz o soruyu kendinize sormakla:
“Ben gerçekten böyle yaşamak mı istiyorum, yoksa böyle yaşamaya mı alıştım?”
