Bir Beyazın Hikâyesi

Bazen bir rengin içine saklanır insan. En çok da beyazın…
Beyaz, ne tuhaf renktir! Hem başlangıçtır hem vedadır. Hem saflığın simgesidir hem de saklanan kirlerin en güzel örtüsü. Bir gelinliğin üzerinde umut, bir hastane duvarında korku, bir kefende sonsuzluk olur. Aynı renk, bir ömre mutluluk da sığdırır, acı da… Demek ki mesele renklerde değil, onlara hangi hayatı giydirdiğimizdedir.
Hayat da biraz beyaz gibidir aslında. Doğduğumuzda tertemiz bir sayfa uzatırlar önümüze. Henüz hiçbir cümlemiz yarım kalmamış, hiçbir sözümüz can yakmamış, hiçbir hayalimiz kırılmamıştır. Sonra büyürüz. Birileri kalemini değdirir hayatımıza, birileri mürekkebini döker, birileri de kendi karanlığını bizim beyazımıza bulaştırır. Ve biz, bütün bunlara rağmen beyaz kalmaya çalışırız.
Oysa beyaz kalmak, hiç kirlenmemek değildir. Kirlenince kendini inkâr etmemek, düştüğünde başkasını suçlamamak, canın yandığında başkasının canını yakmamaktır. Beyazlık, insanın başına gelenlerle değil, başına gelenlerden sonra neye dönüştüğüyle ilgilidir. Ne yazık ki biz, beyaz görünen her şeyi temiz sanmaya alıştık. Beyaz yakalara baktık, karakteri unuttuk. Beyaz sayfalara imza atanlara güvendik, imzanın arkasındaki niyeti sorgulamadık. Beyaz sözlere kandık, siyah hesapları göremedik. Çünkü insan, bazen en büyük karanlığını en aydınlık görüntüsünün arkasına saklar.
Bir düşünün… Kar gibi bembeyaz bir örtü, toprağın altındaki çamuru yok eder mi? Hayır. Yalnızca üzerini kapatır. İlk güneş vurduğunda, saklanan ne varsa yeniden görünür. Hayat da böyledir. Zaman, insanın üzerine örttüğü bütün beyaz örtüleri bir gün kaldırır. Maskeler düşer, kelimeler anlamını yitirir, gösteriş susar. Geriye yalnızca insanın gerçek yüzü kalır. İşte o gün anlarsınız: Beyaz görünmek başka şeydir, beyaz kalabilmek başka…
Bazen en beyaz hayatların içinde en koyu yalnızlıklar yaşanır. En güzel gülümsemelerin ardında en derin kırgınlıklar saklanır. Herkesin imrendiği bir hayatın sahibi, geceleri kendi sessizliğiyle baş başa kalabilir. Çünkü hayat, dışarıdan bakıldığında görünen renklerden ibaret değildir. Asıl renk, kimsenin görmediği yerde ortaya çıkar. Peki, insan nasıl beyaz kalır bu kadar karanlığın içinde?
Belki de bütün mesele, dünyayı değiştirmeye çalışırken kendimizden vazgeçmemektir. İyiliği enayilik, merhameti zayıflık, dürüstlüğü kaybetmek sayanlara inat; doğru kalabilmektir. Herkesin birbirine benzediği bir dünyada, vicdanının sesini kaybetmemektir. Çünkü beyaz olmak, herkesin seni iyi bilmesi değil; kimsenin bilmediği yerde de kötülük yapmamandır. Ve belki de hayatın en büyük sınavı budur: Elinde karartmak için binlerce sebep varken, kalbinde aydınlık bir yer bırakabilmek… Bazen bir insanın hayatına dokunursunuz, yıllardır karanlıkta kalan bir yeri aydınlatırsınız. Bazen bir özürle, bazen bir susuşla, bazen de hiçbir karşılık beklemeden uzattığınız bir elle… İşte o zaman anlarsınız ki beyaz, yalnızca gözün gördüğü bir renk değildir. Bazen bir vicdanın rengidir. Bazen bir vedanın asaleti, bazen bir affedişin cesareti, bazen de yeniden başlayabilmenin adıdır.
Beyaz olmak bir renk meselesi değil, bir karakter meselesidir.
