Hoş Gel Kasım…

Hoş gel Kasım…
Ne beklentim var ne acelem. Sadece kalbimle uyumlu olan her şey yolunu bulsun. Gerisi rüzgârla savrulsun. Çünkü artık anladım; insan her şeyi oldurmaya çalıştıkça kendinden uzaklaşıyor. Bazen biraz geri çekilmek, hayatın akışına güvenmek ve olacak olana kapıyı aralık bırakmak gerekiyor. Her kapıyı çalmak, her kalpte yer edinmeye çalışmak, her yarım kalmış hikâyeyi tamamlamak zorunda değiliz. Bu kez kendime sözüm var. Beni yoranın peşinden koşmayacağım. Değerimi anlatmak için cümleler tüketmeyeceğim. Gitmek isteyenin yolunu kesmeyecek, kalmak isteyene de nedenini sormayacağım. Çünkü biliyorum, gönülden gelen hiçbir şey zorla güzelleşmiyor.
Kasım biraz da kabulleniş ayı olsun istiyorum. Kaybettiklerime üzülürken kazandığım kendimi fark ettiğim, sustuğum yerde huzuru bulduğum, eksildiğimi sandığım her şeyin aslında beni hafiflettiğini anladığım bir ay… Belki bu ay bir mucize olmaz. Belki beklediğim haber gelmez, özlediğim kapı çalmaz, hayalini kurduğum şey hemen gerçekleşmez. Olsun. Her şeyin bir zamanı, her karşılaşmanın bir sebebi, her vedanın da öğrettiği bir şey var. Ben artık hayatla inatlaşmak istemiyorum.
Bir kahvenin sıcaklığında, yağmurun cama vuruşunda, ansızın gelen güzel bir haberde, içten bir gülüşte bulmak istiyorum mutluluğu. Büyük sözlerden çok küçük ama gerçek güzelliklere inanmak istiyorum. Ve en çok da kendime iyi gelmek…
Beni olduğum gibi seven insanlar, içimi daraltmayan yollar, huzurumu çoğaltan dostluklar, samimiyeti eksik olmayan karşılaşmalar olsun hayatımda. Olmuyorsa zorlamayalım. Bitiyorsa uzatmayalım. Gidiyorsa ardından kendimizi de götürmeyelim. Çünkü bazen hayatın bize verdiği en güzel şey, istediğimizin olmaması değil; bize iyi gelmeyenden kurtulabilme cesaretidir.
Hoş gel Kasım…
Bu kez senden büyük mucizeler beklemiyorum. Sadece içime sinen günler, yüzümü güldüren insanlar, ruhuma iyi gelen tesadüfler getir. Kalbimin yorulmadığı, kendimi eksik hissetmediğim, olduğum hâlimle yetebildiğim günler olsun. Ben artık hayatın peşinden koşmak yerine, kendi yolumda yürümeyi seçiyorum. Kalbime ait olan beni bulsun. Bana ait olmayan da ardında bir iz bırakmadan geçip gitsin.
Çünkü biliyorum; insanın en güzel mevsimi, kendisiyle barıştığı mevsimdir.
Kasım’a bir dileğim var: Kalbime ait olan beni bulsun…
