Geleceğimizi Hayallerimiz Değil, Alışkanlıklarımız Belirler

İnsanlar geleceklerine karar vermezler; alışkanlıklarına karar verirler. Alışkanlıkları da geleceklerine karar verir.
İnsan, geleceği hakkında büyük kararlar almayı sever. Bir gün daha başarılı olacağına, daha çok okuyacağına, daha sağlıklı yaşayacağına, daha iyi bir insan olacağına söz verir. Hayaller kurar, hedefler belirler, kendisine yeni başlangıçlar için tarihler koyar. Bazen yeni bir yılın ilk gününü, bazen pazartesi sabahını, bazen de hayatında yaşadığı bir kırılmayı milat ilan eder. Oysa hayat, büyük kararların alındığı günlerde değil, sıradan günlerde şekillenir. Çünkü geleceğimizi belirleyen şey, bir gün verdiğimiz büyük sözler değil, her gün tekrarladığımız küçük davranışlardır.
Bir insanın nasıl bir geleceğe sahip olacağını anlamak için yalnızca hayallerine bakmak yetmez. Sabah uyandığında ne yaptığına, zamanını nasıl kullandığına, neyi ertelediğine, neyi alışkanlık hâline getirdiğine bakmak gerekir. Çünkü insan, çoğu zaman olmak istediği kişiye değil, her gün yaptığı şeylerin dönüştürdüğü kişiye benzer. Kitap okumak isteyen ama her akşam saatlerini telefon ekranında geçiren birinin geleceğini kitap sevgisi değil, ekran alışkanlığı belirler. Başarılı olmak isteyen ama disiplinli çalışmayı sürekli erteleyen birinin geleceğini hedefleri değil, ertelemeleri şekillendirir. Daha huzurlu bir hayat isteyen ama öfkesini kontrol etmeyi öğrenmeyen birinin geleceğini iyi niyetleri değil, tekrar eden tepkileri belirler. İşte meselenin özü tam da burada saklıdır: İnsan, hayatını bir anda değiştiremez ama alışkanlıklarını değiştirerek hayatının yönünü değiştirebilir.
Alışkanlıklar, görünmeyen birer kaderdir.
Her gün yaptığımız küçük tercihler, zamanla karakterimize dönüşür. Karakterimiz davranışlarımızı, davranışlarımız ilişkilerimizi, ilişkilerimiz de hayatımızın yönünü belirler. Bir bakıma bugün yaptıklarımız, yarın yaşayacaklarımızın sessiz hazırlığıdır. Üstelik alışkanlıkların en tehlikeli tarafı, çoğu zaman fark edilmeden hayatımıza yerleşmeleridir. İnsan yanlış yaptığını bile bile değil, yanlışını normalleştirdiği için kaybeder. Sürekli ertelemek bir süre sonra karaktere, şikâyet etmek bir düşünce biçimine, vazgeçmek bir yaşam tarzına dönüşebilir. Tıpkı bunun tersi gibi…
Her gün birkaç sayfa kitap okumak, küçük birikimler yapmak, sözünün arkasında durmak, zamanını verimli kullanmak, kendisini geliştirmek ve insanlara karşı daha anlayışlı olmak da zamanla insanın kimliğini inşa eder. Büyük değişimler çoğu zaman küçük tekrarların birikimidir. Bir ağacın gövdesi bir gecede büyümediği gibi, insanın geleceği de bir gecede inşa edilmez. Her gün atılan küçük adımlar, bazen yıllar sonra insanın hayatındaki en büyük farkı oluşturur. Burada kendimize sormamız gereken önemli bir soru var:
Bugün tekrar ettiğimiz hangi davranış, yarın olmak istemediğimiz bir insana dönüşmemize neden oluyor? Belki de hayatımızda değiştirmemiz gereken ilk şey şartlarımız değil, alışkanlıklarımızdır. Çünkü şartlar her zaman bizim kontrolümüzde olmayabilir ama o şartlar karşısında nasıl davranacağımız konusunda çoğu zaman bir tercih hakkımız vardır.
Geleceğimizi değiştirmek istiyorsak önce alışkanlıklarımızı değiştirmeliyiz. Çünkü insanın yarını, bugünün tekrarlarından doğar.
