Geçmişteki Kendinize Bir Akşam Yemeği Borçlu Değil misiniz?

Bir düşünün…
İnsan, geçmişteki hallerini bugün evine misafir edebilse nasıl bir akşam olurdu acaba? 14 yaşındaki haliniz kapıdan giriyor, ardından 20 yaşındaki haliniz… Sonra 25 yaşındaki haliniz… Masada bir de bugünkü siz varsınız. Dört ayrı yaş, dört ayrı hikâye, dört ayrı dünya… Ama hepsinin yüzünde aynı insana ait bir iz. Önce bir sessizlik olurdu sanırım. Çünkü insan, yıllar önceki kendisiyle karşılaşınca ne söyleyeceğini bilemez. Sarılmak mı ister, hesap sormak mı, yoksa hiçbir şey söylemeden uzun uzun yüzüne bakmak mı?
14 yaşındaki siz, masanın bir köşesine ilişirdi. Gözleri merakla etrafı süzer, her zamanki gibi bir şeyleri anlamaya çalışırdı. Belki hâlâ büyüyünce her şeyin çok güzel olacağına inanıyordur. Belki birilerinin onu gerçekten anlayacağı, hayallerinin bir gün gerçeğe dönüşeceği düşüncesiyle yaşıyordur. Ona bakardınız. İçinizden, “Keşke sana bazı şeyleri önceden anlatabilseydim,” derdiniz. Keşke herkesin seni sevmeyeceğini ama bunun sevilmeye değmez olduğun anlamına gelmediğini bilseydin. Keşke bazı insanların hayatına sadece bir ders bırakmak için gireceğini, bazı kapıların yüzüne kapanmasının seni başka kapılara yönlendireceğini anlayabilseydin. Ama sonra durdururdunuz. Çünkü bazı şeyleri bilmek, onları yaşamaktan daha kolay değildir. Bazı yaralar, ancak insanın kendi hikâyesinde açıldığında iyileşmenin ne demek olduğunu öğretir. Sonra 20 yaşındaki siz konuşmaya başlardı. Biraz aceleci, biraz öfkeli, biraz da dünyayı değiştirebileceğine inanan o genç insan… Hayatın önüne koyduğu bütün ihtimallere yetişmek isterdi. Yanlış insanları doğru insan sanmış, bazı vedaları dünyanın sonu zannetmiş, kimi geceler sabaha kadar düşünmekten uyuyamamış olabilirdi. Size dönüp sorardı: “Biz gerçekten istediğimiz hayatı yaşayabildik mi?” İşte o soru, masadaki bütün sesleri sustururdu. Çünkü cevap vermek kolay değildi.
Bazı hayalleriniz gerçekleşmişti belki ama uğruna yola çıktığınız hayallerin bir kısmını çoktan unutmuştunuz. Bazı insanları kaybetmiştiniz. Bazı insanları kaybetmemek için kendinizden vazgeçmiştiniz. Büyümüş, olgunlaşmış, sorumluluklar almıştınız ama arada bir, aynaya bakıp kendinize şu soruyu sormayı ihmal etmiştiniz: “Peki, ben ne istiyorum?” 20 yaşındaki halinizin gözlerinin içine bakarken, ona bir tavsiye vermek isterdiniz. “Kendini bu kadar yorma,” derdiniz. “Her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin. Herkesin gerisinde kaldığını düşünüyorsun ama hayat bir yarış değil. Başkalarının takvimine bakarak kendi zamanını ölçme.” Belki de en çok şunu söylerdiniz: “Bir gün, bugün seni uykusuz bırakan şeylerin çoğunun adını bile hatırlamayacaksın.” Ardından 25 yaşındaki siz söz alırdı. Artık biraz daha temkinli, biraz daha yorgun, belki de biraz daha kırgın… Hayatın yalnızca hayallerden ibaret olmadığını öğrenmeye başlamış o haliniz. Bazı insanların gitmesine alışmış, bazı gerçekleri kabullenmiş, bazı beklentilerini sessizce rafa kaldırmış olabilirdi. Size dikkatle bakardı. Belki yüzünüzdeki çizgileri inceler, belki gözlerinizdeki ifadeden geleceğine dair bir ipucu arardı. “Peki,” derdi, “biz mutlu muyuz?” Bu kez hemen cevap vermeyin.
Çünkü mutluluk dediğimiz şey, yıllar önce düşündüğümüz gibi tek bir büyük başarıdan, kusursuz bir ilişkiden, eksiksiz bir hayattan ibaret değilmiş. Bazen sabah uyandığınızda içinizin daralmamasıymış. Bazen sevdiğiniz birinin sesini duymak, bazen kimseye kendinizi kanıtlamak zorunda kalmadan oturabilmekmiş. Bazen de bütün eksiklerinize rağmen hayatla barışabilmekmiş. Masadaki dört kişiye bakardınız.
Bir zamanlar gelecek olan siz, bir zamanlar mücadele eden siz, bir zamanlar vazgeçmeyi düşünen siz ve bütün bunların içinden geçerek bugüne ulaşan siz…
Hepsinin aynı bedende yaşadığını fark ederdiniz. Ve belki o akşam ilk defa, kendinize biraz daha şefkatle bakardınız. O çocuk, yalnızca yolu bulmaya çalışıyordu.
