Hayatınızı Tek Bir Şeye Bağlamayın

Kendinize küçük küçük bir hayat kurun. Öyle büyük hayallerden, herkese anlatılacak başarılardan, fotoğrafı çekilip paylaşılacak mutluluklardan bahsetmiyorum. Kimsenin bilmediği, kimsenin alkışlamadığı ama sizin içinizde bir yerleri güzelleştiren küçük şeylerden bahsediyorum. Sevdiğiniz bir kahveci olsun. Garsonun sizi tanıdığı, siparişinizi ezbere bildiği bir masa… Tek başınıza yürüdüğünüz, düşüncelerinizin biraz olsun sustuğu bir sokak… Maaş yatınca kimseye söylemeden kenara attığınız, gelecekteki kendinize verdiğiniz küçük bir güvence… Geceleri açıp izlediğiniz, dünyanın bütün derdini birkaç dakikalığına unutturan saçma bir diziniz… Canınız sıkıldığında arayabileceğiniz, sesinizi duyunca bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayan iki insanınız olsun. Çünkü hayat, sadece büyük mutluluklardan ibaret değil. Hatta çoğu zaman büyük mutlulukları beklerken kaçırıyoruz hayatın içindeki küçük güzellikleri. Bir telefonun çalmasını bekliyoruz, birinin bizi özlemesini, bir işin sonuçlanmasını, bir kapının açılmasını, bir günün gelmesini… Sanki bütün hayatımız o tek bir ana kadar askıya alınmış gibi yaşıyoruz. “Şu işe girersem rahatlayacağım.” “O mesaj gelirse mutlu olacağım.” “Biraz para biriktirirsem hayatım düzene girecek.” “Bir gün her şey yoluna girerse nihayet yaşayacağım.” Peki ya o gün gelene kadar geçen zaman? Onu ne yapacağız? Bekleyerek mi tüketeceğiz?
İnsanın kendine yapabileceği en büyük haksızlıklardan biri, bütün mutluluğunu tek bir ihtimale emanet etmesidir. Bir insanın ilgisine, bir ilişkinin geleceğine, bir işin sonucuna, bir hayalin gerçekleşmesine… Çünkü hayatın kontrol edemediğimiz tarafı çok fazla. İnsanlar değişiyor, planlar bozuluyor, beklediğimiz haberler gelmiyor, çok istediğimiz şeyler bazen hiç gerçekleşmiyor. Ve bütün hayatını tek bir şeye bağlayan insan, o şey elinden alındığında tutunacak dal bulamıyor. Oysa insanın hayatında ne kadar çok küçük dayanağı varsa, bir şeyler ters gittiğinde o kadar az dağılıyor. Bir gün çok sevdiğiniz biriyle aranız bozulabilir ama ertesi sabah yine gidip kahvenizi içebileceğiniz bir yeriniz varsa, hayat tamamen bitmiş gibi gelmiyor. İşiniz istediğiniz gibi gitmeyebilir ama akşam eve döndüğünüzde sizi bekleyen bir kitabınız, bir hobiniz, kendi kendinize hazırladığınız güzel bir sofranız varsa, kendinizi yalnızca başarısızlığınızdan ibaret hissetmiyorsunuz. Bir insan sizi hayal kırıklığına uğratabilir ama telefonunuzda aradığınızda açacağını bildiğiniz başka insanlar varsa, dünyanın bütün kapıları yüzünüze kapanmış gibi olmuyor. Belki de büyümek biraz da budur: Hayatın bütün yükünü tek bir omuza, bütün umudunu tek bir insana, bütün geleceğini tek bir güne yüklememeyi öğrenmek. Kendi kendinize yetmek denilen şey de kimseye ihtiyaç duymamak değil zaten. İnsan insana ihtiyaç duyar. Sevilmek ister, özlenmek ister, birinin hayatında özel bir yeri olduğunu bilmek ister. Ama bütün bunları isterken kendini unutmaz. Birinin gelmesini beklerken kendi hayatını yaşamayı bırakmaz. Birinin gitmesiyle kendinden de vazgeçmez. Kendi hayatınızın içinde size ait alanlar bırakın. Kimsenin bilmediği küçük mutluluklarınız olsun. Sırf kendiniz istediğiniz için yaptığınız şeyler… Bir pazar sabahı erkenden kalkıp uzun uzun kahvaltı etmek, hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan dolaşmak, kendinize çiçek almak, yeni bir şarkıyı defalarca dinlemek, bir akşam telefonu sessize alıp dünyadan biraz uzaklaşmak… Bunların hiçbiri hayatınızı bir anda değiştirmeyecek belki. Ama hayat dediğimiz şey zaten bir anda değişen büyük olaylardan çok, her gün tekrar ettiğimiz küçük alışkanlıkların toplamı değil mi? Kendinize ait bir hayatınız olsun. Bir şeyler eksildiğinde bile içinde kalabileceğiniz, birileri gittiğinde bile sizi terk etmeyen, kötü bir günün ardından yine dönüp sığınabileceğiniz bir hayat.
