“Kahvenin Hatırı 40 Yıldı, Dostluğun Ömrü 4 Dakika!”

Eskiden bir fincan kahvenin hatırı 40 yıl sürermiş. Çünkü insanlar kahveyi sadece içmez, hatır gönül bilerek, dostluk biriktirerek, vefa göstererek içermiş.
Şimdi kahvenin köpüğü bitmeden dostluğun ömrü tükeniyor.
Bir fincan kahve söylüyorsun, iki güzel söz ediyorsun, aynı masada gülüyorsun. Her şey ne kadar güzel, değil mi? Ta ki hesabı ödemek için masadan kalkana kadar…
Sen daha kasaya varmadan, az önce yüzüne gülen insanın dili çözülüyor. Biraz önce sırlarını dinleyen, şimdi o sırları başkasına anlatıyor. Birlikte güldüğünüz meseleleri, arkandan konuşulacak malzemeye dönüştürüyor.
Demek ki bazı insanların dostluğu, kahvenin soğuma süresi kadarmış!
Oysa mesele kahvenin hatırının 40 yıl mı, 4 dakika mı olduğu değil. Mesele, insanın içinde ne kadar hatır taşıdığı…
Çünkü vefa, hesabı kimin ödediğiyle ölçülmez. Sadakat, aynı masada oturmakla kanıtlanmaz. Dostluk, herkesin yüzüne gülmek değil; o insan masada yokken de arkasında durabilmektir.
Bir insanın yanında başka, arkasında başka konuşuyorsan senin derdin kahve değil, karakter meselesidir.
Bugün herkesin bir kahve arkadaşı var ama kaç kişinin gerçekten dostu var, orası tartışılır. Herkes dinliyor ama kimse sır saklamıyor. Herkes gülüyor ama herkes samimi değil. Herkes yakın görünüyor ama herkesin niyeti aynı değil.
Unutmayın; her sizinle kahve içen, sizinle gönül bağı kurmuş değildir. Bazıları sadece bir fincan kahvenin değil, bir insanın hayatından çıkaracağı dedikodunun peşindedir.
Bu yüzden kahveye küsülmez.
Kahvenin tadı hâlâ güzel, sohbetin kıymeti hâlâ büyük, dostluğun yeri hâlâ ayrı…
Ama artık kiminle aynı masaya oturduğumuza, kiminle derdimizi paylaştığımıza, kime içimizi açtığımıza daha çok dikkat etmeliyiz.
Çünkü insan bazen düşmanından değil, dost sandığının dilinden yara alır.
Ve son bir söz:
Kahvenin hatırı 40 yıl sürmeyebilir. Ama insanın karakteri, arkasından konuştuğu insanın hafızasında çok daha uzun kalır.
Kahvenizi soğutmadan için ama dostluğunuzu herkese ikram etmeyin.
Çünkü herkes kahvenizin köpüğüne layık olabilir de gönlünüzün hatırına layık olmayabilir.
Mesele kahve değil, mesele insanlık.
Yeter artık!
