Büyüdükçe Unuttuğumuz Üç Şey: Bir Çocuktan Öğrenmek

Bir çocuğun bir erişkine her zaman öğretebileceği üç şey vardır:
Nedensiz yere mutlu olmak,
Her zaman meşgul olabilecek bir şey bulmak,
Elde etmek istediği şeyi var gücüyle dayatmak (veya savaşmak).
Paulo Coelho’ya atfedilen bu söz, aslında insanın büyüdükçe neleri kaybettiğine dair küçük ama derin bir hayat muhasebesi…
Çünkü büyümek, yalnızca yaş almak değildir. Büyümek; zamanla bazı şeyleri öğrenirken, bazı çok kıymetli şeyleri de farkına bile varmadan geride bırakmaktır. Mesela nedensiz yere mutlu olmayı… Çocukken mutluluk için büyük sebeplere ihtiyacımız yoktu. Yağmurda ıslanmak, bir arkadaşın kapımızı çalması, bahçede bulduğumuz bir uğur böceği, gökyüzünde şekilden şekle giren bulutlar yeterdi. Bir dondurma, bir balon, biraz güneş… Dünya güzeldi ve biz bunun için uzun uzun gerekçeler aramazdık. Büyüdükçe mutluluğu şartlara bağlamayı öğrendik. Önce bir sınavı kazanmak, sonra iyi bir işe girmek, ardından daha çok para kazanmak, daha güzel bir evde yaşamak, daha iyi bir arabaya sahip olmak… Mutluluğu hep bir sonraki durağa erteledik. Oysa çocuklar bize mutluluğun bazen sahip olduklarımızda değil, görebildiklerimizde saklı olduğunu hatırlatır. Bir de her zaman meşgul olabilecek bir şey bulmak… Çocukların canı kolay kolay sıkılmaz. Bir karton kutu onlar için uzay gemisine, bir sopa atına, birkaç taş koca bir şehre dönüşebilir. Hayal güçleri, ellerindeki küçücük imkânları kocaman bir dünyaya çevirmeye yeter.
Biz yetişkinler ise çoğu zaman boşluğu doldurmakta zorlanıyoruz. Bir an boş kalsak telefonumuza sarılıyor, bir dakika kendimizle baş başa kalsak yapılacak işleri düşünmeye başlıyoruz. Sürekli bir yerlere yetişiyor, bir şeyleri tamamlıyor, bir şeyleri takip ediyoruz. Meşgulüz ama acaba ne kadar yaşıyoruz? Çocuklar için oyun, hayatın kendisidir. Bizim içinse hayat, çoğu zaman bitirilmesi gereken işlerin toplamına dönüşmüş durumda. Belki de kaybettiğimiz şey zaman değil, zamanın içinde kaybolmadan yaşayabilme becerimizdir. Ve üçüncüsü… İstediği şeyi elde etmek için bütün gücüyle mücadele etmek. Bir çocuk istediği bir oyuncağı, gitmek istediği bir yeri ya da anlatmak istediği bir hikâyeyi kolay kolay yarıda bırakmaz. Duygusunu saklamaz, arzusunu gizlemez, istediğini söylemekten çekinmez. Düştüğünde yeniden kalkar. Bir kapı kapanırsa başka bir yol dener. Henüz başarısızlığı hayatının değişmez bir parçası olarak kabul etmeyi öğrenmemiştir. Biz büyüdükçe mücadele etmenin inceliklerini öğrendiğimizi sanıyoruz. Oysa bazen yalnızca vazgeçmenin gerekçelerini çoğaltıyoruz. El âlem ne der, yaşım geçti, artık olmaz, insanlar ne düşünür, ya başarısız olursam… Bir zamanlar hayallerimizin peşinden koşarken, bugün hayallerimizi koşulların arkasına saklıyoruz. İstemekten utanıyor, denemekten korkuyor, reddedilme ihtimalini yaşamaktan daha büyük bir mesele hâline getiriyoruz. Elbette çocuk gibi yaşamak, düşünmeden hareket etmek ya da her istediğimizi elde etmek için diretmek değil mesele. Yetişkinliğin sorumlulukları, hayatın gerçekleri ve zamanla kazandığımız tecrübeler elbette kıymetli. Ama bütün bunlar, içimizdeki çocuğu susturmak zorunda mı? Belki de asıl olgunluk, çocukluğun saflığını kaybetmeden yetişkin olabilmektir. Mutlu olmak için bir neden beklememek, hayatın içindeki küçücük güzellikleri fark etmek, merak duygusunu diri tutmak ve bir hayalin peşinden gitmek için kendimize yeniden cesaret verebilmek…
