Sevmezsen Yük Olur Karınca, Seversen Filler Karınca…

İnsan dediğimiz varlık, bazen bir karıncayı dağ gibi görür, bazen bir dağı karınca kadar küçültür. Üstelik bunu karşısındakinin büyüklüğüne ya da küçüklüğüne göre değil, ona karşı içinde taşıdığı duyguya göre yapar. Ne güzel anlatmış hayatın gerçeğini şu söz:
“Sevmeyince yük olur karınca, sevince filler karınca…”
Aslında mesele karıncanın büyüklüğü ya da filin ağırlığı değildir. Mesele, insanın yüreğindeki sevgidir.
Sevmediğiniz insanın bir sözü batar, bir bakışı rahatsız eder, bir davranışı göze büyür. Yaptığı iyilik bile sorgulanır. Varlığı kalabalık, sesi gürültü, sessizliği bile huzursuzluk sebebidir. Çünkü gönül kapısı kapanmışsa, en küçük şey bile insana yük gelir.
Ama sevdiğiniz insan öyle mi?
Onun kusurunu görmezden gelirsiniz, hatasını affedersiniz, eksikliğini tamamlarsınız. Bazen bir ömrün yükünü omuzlarsınız da ağırlığını hissetmezsiniz. Onun için aşılmaz denilen yolları aşar, imkânsız denilen şeyleri mümkün kılarsınız. Bir başkası için dağ gibi görünen fedakârlıklar, sevdiğiniz insan için karınca kadar kalır.
Demek ki insanı yoran her zaman hayatın yükü değildir. Bazen sevgisizliktir yorgunluğumuzun sebebi.
İşin bir de başka tarafı var. İnsan sevdiğine gösterdiği hoşgörüyü, sevmediğine neden gösteremez? Neden birinin hatasına mazeret bulurken diğerinin en küçük yanlışında hüküm veririz? Neden aynı davranış, birinden geldiğinde anlayışla karşılanırken diğerinden geldiğinde tahammül edilemez olur?
Belki de adalet dediğimiz şey, tam burada başlıyor. İnsanları sevip sevmememize göre değil, yaptıklarına göre değerlendirebildiğimizde…
Çünkü sevgi güzeldir ama körlüğe dönüşmemelidir. Hoşgörü kıymetlidir ama haksızlığı örtmemelidir. Bir insanı sevmek, onun her yaptığını doğru bulmak değildir. Sevmemek de onun her yaptığını yanlış görmek için gerekçe olamaz.
Hayat bize şunu öğretiyor: Gönlümüzün terazisi bazen şaşabilir. Sevdiğimizin kusurunu hafif, sevmediğimizin iyiliğini ağır tartabiliriz. Oysa insan olmanın olgunluğu, gönlümüzün terazisini aklımızın terazisiyle dengeleyebilmektir.
Unutmayalım; bazen bir karıncayı taşıyamayacak kadar yorulur insan, bazen de filler yüklenir sırtına, yine de şikâyet etmez.
Çünkü yükün ağırlığını her zaman beden değil, yürekteki duygu belirler.
Ve belki de asıl mesele şudur: İnsan, sevdiği için neleri taşıyabildiğinden çok, sevmediği için neleri taşıyamaz hâle geldiğini düşünmelidir.
Çünkü bazen yük olan karınca değil, insanın içindeki sevgisizliktir.
