Her Şeyi Gör, Hiçbir Şeye Takılma!

Kafa rahatlığı diye bir şey var. Hem de insanın hayatında sahip olabileceği en büyük lükslerden biri. Her şeyi anlamlandırmaya çalışmamak, herkese bir cevap yetiştirmemek, her sözü zihninde tekrar tekrar oynatmamak… Bazen sadece duymak ve geçmek gerekiyor. Çünkü insanın huzurunu en çok bozan şey yaşadıkları değil, yaşadıklarına yüklediği anlamlar.
Biri ters mi konuştu? Belki kötü bir gün geçiriyordur. Birisi selamını mı kesti? Belki aklı başka yerdedir. Bir başkası seni görmezden mi geldi? Ne güzel, görmemiş olsun. Her davranışın merkezine kendini koyma. Dünya senin etrafında dönmediği gibi, insanların her hareketi de sana verilmiş gizli bir mesaj değil. Her şeyi üzerine alınma. Her cümlenin altını kazıma. Her suskunluğun içinde bir cevap, her bakışın arkasında bir niyet arama. İnsan bazen sadece susar, bazen dalgındır, bazen kabadır, bazen de ne yaptığını kendisi bile bilmiyordur. Her davranışa bir anlam yüklemek, başkalarının karmaşasını kendi zihninde taşımaktır. Biraz seyirci ol hayata. Sanki bir film izliyormuşsun gibi… Sahne değişiyor, insanlar girip çıkıyor, kimi rolünü güzel oynuyor, kimi senaryoyu şaşırıyor. Sen de izle. İlginç bul, bazen gül, bazen şaşır ama her sahnenin içine atlama. Her karakterle hesaplaşmak zorunda değilsin. Birinin seni yanlış anlaması dünyanın sonu değil. Herkese kendini anlatmak, herkese iyi niyetini ispatlamak, herkesin gözünde doğru insan olmak gibi bir mecburiyetin yok. Bırak bazıları seni yanlış tanısın. Bırak bazıları kendi hikâyesinde seni kötü karakter yapsın. Herkesin zihnindeki imajını düzeltmeye çalışırken kendi hayatını ihmal etme. Üstelik insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor: Her tartışmayı kazanmak gerekmiyor. Her haksızlığa anında cevap vermek gerekmiyor. Her kapıyı çalmak, her mesafeyi kapatmak, her gidenin arkasından bir açıklama beklemek gerekmiyor. Bazen en güçlü cevap sessizliktir. Bazen en büyük kazanım, cevap vermeye değmeyeceğini fark etmektir. Bazen de insanın kendine verebileceği en güzel hediye, bir konuyu zihninde kapatıp hayatına devam edebilmesidir. Kim ne demiş, neden demiş, nasıl demiş… Bir yere kadar. Sonra bırak. Çünkü senin zihnin başkalarının sözlerini depolamak için yapılmış bir arşiv değil. Kalbin de herkesin davranışını misafir edecek bir bekleme salonu değil.
Hayat zaten yeterince karmaşık. Bir de insanların niyetlerini çözmeye, cümlelerini analiz etmeye, mimiklerinden sonuç çıkarmaya çalışarak kendine ikinci bir hayat kurma. Kırılma demiyorum. Üzülme demiyorum. İnsan olmak biraz da bunları yaşamak. Ama hiçbir duygunun içinde gereğinden fazla konaklama. Üzül, öğren, gerekiyorsa mesafeni koy ve devam et. Çünkü olgunluk, hiçbir şeyi umursamamak değil; neyi umursamaya değer bulacağını bilmektir. Bir gün dönüp baktığında, seni en çok yoran şeylerin çoğunun aslında ne kadar küçük olduğunu fark edeceksin. Keşke diyeceksin, keşke o kadar düşünmeseydim. Keşke o sözü günlerce kafamda çevirmeseydim. Keşke herkesin davranışına bir anlam yüklemek yerine biraz da kendime zaman ayırsaydım.
Biraz rahat ol. Her şeyi çözmek zorunda değilsin. Herkesi anlamak, herkese yetişmek, herkesi memnun etmek zorunda değilsin. Bırak hayat biraz da kendi kendine aksın. Sen her dalgayı durdurmaya çalışan kişi değil, kıyıdan denizi izleyebilen kişi ol. Unutma; insanın huzuru, herkesin nasıl davrandığını kontrol edebildiği gün değil, başkalarının nasıl davrandığını artık kendi meselesi olmaktan çıkardığı gün başlar. Kafa rahatlığı biraz da budur: Her şeyi fark etmek ama her şeye takılmamak. Her şeyi görmek ama her şeyin içine girmemek. Ve en önemlisi, başkalarının davranışları yüzünden kendi iç huzurundan vazgeçmemek.
