Mesele Zengin Olmak Değil, Birlikte Yoksullaşabilmek

İyi bir insana denk gelmek isterim. Öyle çok şey istemiyorum hayattan. Kalbi güzel, niyeti temiz, sevgisi hesapsız birine… Hayatın en zor gününde bile elimi bırakmayacak, işler yolunda gitmediğinde arkasını dönüp gitmeyecek birine denk gelmek isterim.
Hani öyle biri olsun ki; hayat bizi nereye savurursa savursun, birbirimize bakıp “Ne olacak, beraber hallederiz.” diyebilelim. Paramız biter, yeniden kazanırız. Evimiz küçülür, gönlümüzü büyütürüz. Soframızda çeşit azalır, ekmeğimizi bölüşürüz. Gerekirse limon satar, gerekirse yeniden başlarız. Yeter ki birbirimizin kalbini tüketmeyelim. Çünkü insanın en büyük zenginliği, cebindeki para değil; başını yastığa koyduğunda yanında kimin olduğunu bilmektir.
Ben öyle gösterişli hayatların, herkesin imrendiği fotoğrafların, pahalı sofraların peşinde değilim. Ben, kapı kapandığında başlayan hayatın güzel olmasını istiyorum. Kimsenin görmediği yerde de sevilebilmeyi, alkışların olmadığı zamanlarda da kıymet bilmeyi istiyorum. Birlikte gülmek kolay. Herkes güzel günlerde yan yana durabilir. Asıl mesele, hayatın bütün renkleri solduğunda birbirinin gözünün içine bakabilmek. Birinin canı sıkkınken diğerinin sabredebilmesi, birinin düştüğü yerde diğerinin elini uzatabilmesi… İnsan bazen bir omuz ister. Ama öyle başını koyup ağlayacağı bir omuzdan da öte… Yükünü paylaşacak, suskunluğunu anlayacak, kırgınlığını büyütmeyecek bir yürek ister. Çünkü bu hayatta insanı yoksulluk değil, yanında olduğunu sandığı insanın yokluğu daha çok üşütür. Aç kalmak değil, aynı sofrada oturup birbirine yabancılaşmak tüketir insanı. Birlikte yaşlanmak değil, aynı evin içinde birbirine uzak düşmek yorar.
Ben kavgasız bir hayat istemiyorum. Küsmeden, kırılmadan, hiç tartışmadan yaşamak mümkün değil. Ben, kavga ettiğimizde bile birbirimizi kaybetmekten korkacağımız bir sevgi istiyorum. Haklı çıkmaktan önce gönül almayı, susup cezalandırmaktan önce konuşup çözmeyi bilen birini istiyorum. Çünkü sevgi, her şey yolundayken güzel sözler söylemek değildir. Sevgi, her şey ters giderken bile “Biz birbirimize karşı değil, hayata karşı yan yanayız.” diyebilmektir. Ve biliyor musunuz, insanın ömründe bir kez olsun böyle birine denk gelmesi büyük şans. Öyle ki dünya yıkılsa, elinde hiçbir şey kalmasa bile insan kendini yoksul hissetmez. Ben biraz da bunu istiyorum işte…
Birlikte zenginleşmekten önce birlikte yoksullaşabilmeyi, birlikte yükselmekten önce düştüğümüzde birbirimizi kaldırabilmeyi… Gün gelir limon satarız, gün gelir yeniden bir düzen kurarız. Ama ne olur, birbirimizin huzurunu satmayalım. Gururunu incitmeyelim. Güvenini tüketmeyelim.
Çünkü para yeniden kazanılır, ev yeniden kurulur, hayat yeniden başlar. Ama insanın kalbinde bir kez kırılan güvenin yerine yenisini koymak kolay değildir. Ben iyi bir insana denk gelmek isterim. Öyle hayatıma girip hayatımı güzelleştiren değil yalnızca; hayat zorlaştığında da hayatımda kalmayı seçen birine… Çünkü mesele aynı evde yaşamak değil, aynı hayale gönül vermektir. Mesele el ele tutuşmak değil, elini bırakmamak için bir sebep bulmaktır.
Ve insan, sonunda şunu anlayabilmeli: Dünyanın bütün nimetleri bir yana, bir insanın sana içtenlikle “Merak etme, biz bize yeteriz.” diyebilmesi bir yana…
Bazen insanın bütün serveti, zor gününde yanında duran tek bir iyi kalptir.
