Bir Akşamlığına Çocukluğuma Dönsem…

En çok çocukluğumdaki bir akşamı isterdim. Herkes evde olsun. Kimse yaşlanmamış olsun. Ben, bunların bir gün biteceğini henüz bilmiyor olayım.
Baba ocağında olsun herkes mesela…
Annem mutfakta bir şeylerle uğraşsın. Evin içinden yemek kokuları yayılsın. Babam her zamanki yerinde otursun, belki gazetesini okusun, belki televizyonun sesini biraz fazla açsın. Kardeşlerim bir odadan diğerine koştursun. Birileri bir şey anlatsın, birileri gülsün, birileri sofranın kurulmasına yardım etsin. O akşam kimsenin acelesi olmasın.
Telefonlar olmasın mesela. Yarın yetişmemiz gereken işler, ödemeler, sorumluluklar, hayatın omuzlarımıza yüklediği o görünmez ağırlıklar kapının dışında kalsın. Ben yine küçük olayım. Dünyanın en büyük meselesinin annemin seslenmesine rağmen oyunu bırakmak istememek olduğunu sanayım. Sofraya çağrılınca ne bileyim biraz nazlanayım. Babamın eve gelişini sıradan bir şeymiş gibi karşılayayım. Annemin sesini her gün duyacağımı zannedeyim.
Çünkü insan çocukken sahip olduklarının kıymetini bilmiyor. Bilmesine de gerek yok zaten. Çocukluk biraz da bu değil mi? Her şeyin hep orada kalacağına inanmak… Oysa büyümek, biraz da eksilmeyi öğrenmekmiş.
Bir gün sofradaki sandalyelerden biri boş kalıyormuş. Bir gün evin içindeki sesler azalıyor, odaların kapıları daha uzun süre kapalı kalıyormuş. Bir gün bayramlar eski kalabalığını kaybediyor, aile fotoğraflarındaki yüzler başka başka zamanlara dağılıyormuş. Ve insan, bir zamanlar sıradan bulduğu akşamları ömrünün en büyük zenginliği olarak hatırlıyormuş.
Meğer mutluluk dediğimiz şey, çoğu zaman farkına bile varmadığımız o küçük anların içinde saklıymış. Hepimizin aynı çatı altında olduğu, kimsenin bir yere yetişmediği, annemin sesinin evin her köşesine ulaştığı, babamın varlığının insana güven verdiği akşamlardaymış.
Şimdi anlıyorum; baba ocağı sadece bir ev değilmiş. İnsan nerede olursa olsun dönmek istediği yermiş. Çocukluğunun kapısı, kendini en güvende hissettiği limanı, hiçbir şey olmamış gibi yeniden başlayabileceği tek yermiş. İnsan bazen bir şehri, bazen bir mevsimi, bazen bir kokuyu özler. Ben en çok bir akşamı özlüyorum. Herkesin hayatta olduğu, herkesin genç olduğu, kimsenin birbirine veda etmediği bir akşamı… Keşke bir kez daha o sofraya oturabilsem. Keşke annemin sesini duyup odadan odaya koşabilsem. Keşke babamın yanına sokulup hiçbir şey düşünmeden oturabilsem. Ve keşke o akşamın hiç bitmeyeceğini sanan o küçük çocuk olabilsem.
Çünkü insanın ömrü boyunca aradığı şey belki de tam olarak budur: Bir zamanlar sahip olduğu o tarifsiz huzura yeniden kavuşmak. Şimdi ne zaman geçmişi düşünsem, anlıyorum ki biz o günlerde sadece bir evde yaşamıyormuşuz. Birbirimizin varlığıyla tamamlanan kocaman bir dünyanın içinde yaşıyormuşuz. Ve biz, o dünyanın bir gün dağılacağını bilmeden ne kadar da mutluymuşuz… Ah çocukluğum… Bir akşamlığına bile olsa, beni yine o eve götür. Herkes yerinde olsun. Sofra kurulsun. Kapı çalsın. Babam evde olsun. Annem mutfakta…
Ben de hiçbir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini henüz öğrenmemiş olayım.
