Kötülüğün Yarısı, Önemli Olma İhtiyacından Doğar!

“Dünyadaki kötülüklerin yarısı, kendini önemli hissetmek isteyen insanlardan kaynaklanır.”
İnsan bazen sahip olduklarıyla değil, sahip olduğunu sandığı değerle büyümek ister. Birilerinin gözünde önemli olmak, sözü dinlenmek, kendisinden çekinilmek, bulunduğu ortamda fark edilmek ister. Fakat burada ince bir çizgi vardır: Önemli olmakla, kendini önemli hissettirmek aynı şey değildir.
Bazı insanlar değer görmek için üretir, emek verir, iyilik yapar. Bazılarıysa değerli olduğunu kanıtlamak için başkalarını değersizleştirir. İşte kötülük tam da burada başlar.
Bir insanın egosu, vicdanının önüne geçtiğinde; makamı insanlığından, gücü adaletinden, kibri merhametinden daha büyük hâle geldiğinde çevresindeki herkes onun egosunun bedelini ödemeye başlar. Kimi insan bir koltuğa oturunca kendisini herkesten üstün görür. Kimi eline biraz yetki geçince yıllardır tanıdığı insanlara tepeden bakmaya başlar. Kimi de birkaç kişinin kendisini alkışlamasını, bütün dünyanın kendisine hayran olduğu şeklinde yorumlar. Oysa makam insanı büyütmez; insanın nasıl biri olduğunu daha görünür hâle getirir. Kendini önemli hissetme ihtiyacı bazen bir insanın başkasının mutluluğunu bozmasına, bir başkasının emeğini küçümsemesine, hak edene hakkını vermemesine, hatta hiç tanımadığı insanlara zarar vermesine kadar uzanabilir. Çünkü bazıları için mesele başarılı olmak değildir; başkasının başarısız olduğunu görmektir. Mesele saygı görmek değildir; başkalarının kendisine boyun eğmesidir. Mesele sevilmek değildir; korkulmak ve vazgeçilmez olduğunu hissetmektir.
Ne büyük bir yanılgı!
İnsan kendisini başkalarının üzerinde görerek büyümez. Başkalarını ezerek yükseldiğini sananlar, aslında kendi içlerindeki eksikliği başkalarının hayatından çalarak kapatmaya çalışırlar. Üstelik bu insanlar çoğu zaman çevrelerinde sessiz bir yıkım bırakırlar. Kırılan kalpler, kaybolan umutlar, boşa harcanan emekler ve bir daha eskisi gibi olamayacak ilişkiler… Bütün bunlar bazen bir insanın kendisini herkesten önemli görme arzusunun sonucudur. Oysa gerçek büyüklük, insanlara ne kadar hükmedebildiğinle değil, elinde güç varken ne kadar adil kalabildiğinle ölçülür. Gerçek itibar, insanların karşında susması değil, arkandan da saygıyla konuşabilmesidir. Gerçek değer, insanların sana mecbur olması değil, hiçbir mecburiyetleri yokken de yanında durmak istemesidir. Belki de insanın kendisine sorması gereken en önemli soru şudur: Ben gerçekten değerli bir insan olmaya mı çalışıyorum, yoksa yalnızca kendimi değerli hissetmek için başkalarının değerini mi düşürüyorum? Çünkü dünyayı yaşanmaz hâle getiren şey yalnızca kötülük yapan insanlar değildir. Kendi egosunu beslemek uğruna başkalarının hayatını karartan ve bunu yaparken kendisini haklı gören insanlardır.
Unutmayalım… İnsan, başkalarını küçülterek büyüyemez. Sadece kendi küçüklüğünü daha görünür hâle getirir.
Ve belki de dünyanın en büyük iyiliklerinden biri, insanın kendisini önemli hissetmek için başkalarını incitmeye ihtiyaç duymadığı bir olgunluğa ulaşmasıdır.
