Suluboya Paleti

Sabah pencereden giren ilk ışık gibi başlar her şey; soluk, sarımsı, temkinli.
Sonra gün ilerledikçe renkler birer birer sahneye çıkar. Çocukluğun kırmızısı, hiç durmayan o koşturmanın, düşüp dizi kanayan ama ağlamaktan çok bir sonraki oyunu düşünen halinin rengidir.
Gençliğin turuncusu, bitmek bilmeyen akşamüstleri ve ‘’bir daha asla’’ dediğimiz o büyük aşkların rengi.
Hayat bize tek bir renk vaat etmedi. Mutluluk sürekli sarı, hüzün sürekli gri olsaydı belki daha kolay olurdu; ne zaman neyle karışılacağımızı bilir, ona göre giyinirdik. Ama hayat bir ressam gibi çalışıyor: aynı tuvale hem en aydınlık hem en karanlık tonu aynı fırçayla sürüyor. Doğum günü pastasının mumları söndürülürken, masanın bir köşesinde eksik bir sandalye de durabiliyor. Bayram sabahının neşesine, kimi zaman bir telefon sesinin hasreti karışıyor.
Bir de mavi var, yani sessizlik. Denizin, geceyle sabah arasındaki o ince çizginin, bir şeyin bittiğini ama yenisinin henüz başlamadığını hissettiğimiz boşluğun rengi. Çoğumuz bu maviden kaçarız. Boş kalmaktan, düşünmekten, kendi içimizin sesini duymaktan korkarız.
Oysa en derin kararlar, en dürüst yüzleşmeler hep bu mavide olgunlaşır. Bir ilişkinin ardından, bir kayıptan sonra, bir yol ayrımında beklerken, mavi bize kendimizi geri verir.
Yeşilde var elbette; umudun, yeniden filizlenmenin rengi. Kışın ortasında kurumuş bir dalın içinde sessizce bekleyen o küçük tomurcuk. İnsan bazen en çok kendini kaybettiğini sandığı anda yeşermeye başlar. Fark etmeyiz, çünkü gözümüz hala kuruyan yapraklardadır.
Ve siyah… Onu da inkâr etmemek gerek. Yas, korku, belirsizlik. Ama dikkat edin, siyah olmadan hiçbir renk gerçekten parlamaz. Yıldızlar gündüz görünmez; karanlık olmasa ışığın kıymetini bilmezdik. Siyah, diğer renklerin arkasındaki zemindir. Onu silmeye çalışmak, tabloyu da silmek olurdu.
Belki de olgunluk, hayatı tek bir renge indirgemeyi bırakmaktır. ‘’Bu dönem berbat’’ ya da ‘’her şey harika’’ demek yerine, ‘’bugün biraz mavi, biraz sarı’’ diyebilmek. İyi günlerde kötü günün ihtimalini, kötü günlerde iyi günün sözünü hatırlamak.
Hayat gökkuşağı gibi değil aslında; gökkuşağı düzenli, sıralı, kusursuz. Hayat daha çok bir çocuğun elindeki suluboya paleti gibi; renkler birbirine karışıyor, taşıyor, beklenmedik tonlar doğuruyor. Ve en güzel resimler, çoğu zaman o karışmanın içinden çıkıyor.
Yarın sabah pencereden giren ışığa bakın. Hangi renkle uyandığınızı sormayın kendinize. Bugün hangi renklerin size uğrayacağını merak edin. Çünkü hayat, hepsini size getirecek.
