Sokakta Çınlayan Ses: Emeklinin Onur ve İnsanca Yaşam Çığlığı

Bizim sokaklarımızda, bizim caddelerimizde atılan her bir adım, bu topraklara dökülen terin ve yılların birikimidir. Geçim sıkıntısının, katlanan faturaların ve mutfaktaki yangının altında ezilen milyonların sesi Türkiye’nin her yerinden yukseliyor; ama bu seslerin en buruk, en iç yakanı yanı başımızdan, Bilecik’in Bozüyük ilçesinden yankılandı.
Ömrünü çalışmaya, üretime ve bu ülkenin taşını toprağını inşa etmeye adamış emeklilerimiz, Bozüyük sokaklarında bir araya gelerek sabırlarının da dayanma güçlerinin de sonuna geldiklerini haykırdılar.
Tüm Emeklilerin Sendikası Bozüyük Şubesi’nin düzenlediği yürüyüşte, Şeyh Şamil Parkı’ndan Cumhuriyet Meydanı’na kadar atılan adımlara tek bir slogan yön verdi:
“Para için değil, onurumuz için!”
Bu cümle sadece bir slogan değil, hem Bozüyük’ün meydanında hem de Türkiye’nin vicdanında çınlayan bir adalet arayışıdır.
“Kaynak Var da Emekliye mi Yok?”
Meydanda toplanan hemşerilerimiz ve emeklilerimiz sadece maaşlarının azlığından yakınmadılar. Onlar; yıllarca verdikleri emeğin bir çırpıda yok sayılmasına, her sabah yeni bir zamla uyanılan yoksulluğa ve bir ömür ödedikleri primlerin karşılığında sadaka gibi dağıtılan maaşlara itiraz ettiler.
Bozüyük Şube Başkanı Sultan Elvan’ın Cumhuriyet Meydanı’nda okuduğu basın açıklaması, memleketin ve Bozüyük emeklisinin durumunu net bir şekilde özetliyordu. Elvan’ın da vurguladığı gibi; emeklilerin bugün açlık sınırının altında yaşam mücadelesi vermesi bir tesadüf ya da kaçınılmaz bir kader değildir. Bu, uygulanan ekonomi politikalarının acı bir sonucudur.
Özellikle önümüzdeki dönemin bütçe kaynakları ve 2027 bütçe hedefleri düşünüldüğünde, trilyonlarca liranın faiz ödemelerine ve dev kuruluşlara aktarılması ama sıra bu ülkenin emeklisine gelince “kaynak yok” denmesi kabul edilemez. Bozüyük meydanından sorulan o soru aslında hepimizin sorusudur:
“Kaynak kime var, emekliye neden yok?”
Bütçeler bir ülkenin ve yönetimin tercihleridir. Bütçeden pay alamayan, her hastane dönüşü ve eczane kapısında katkı paylarıyla boğuşan, alım gücü her geçen gün eriyen emeklilerimiz; krizin faturasını ödemekten bıkmış durumdadır.
Haklar da Emekli Olmaz!
Anayasa Mahkemesi önünde “Para için değil, onurumuz için!” diyerek canına kıyan emekli polis Ali Şekeroğlu’nun Bozüyük’te bir kez daha anılması, tablonun ne denli ağır olduğunu gösterdi. Yıllarca bu ülkenin güvenliği, üretimi, eğitimi için çalışan insanların emekli olduktan sonra yalnızlığa ve çaresizliğe sürüklenmesi hepimizin ortak sızısıdır.
Üstelik çalışma hayatı boyunca var olan sendikal hakların, emeklilik döneminde kısıtlanması ya da kapatılmak istenmesi hangi adalet anlayışına sığar? Sultan Elvan’ın dediği gibi: “Emekli olunca insanın hakları da emekli olmaz!” Emeklilerin toplu sözleşme, örgütlenme ve sesini duyurma hakkı en temel demokratik haktır.
Bozüyük’ün Talepleri Net: Sadaka Değil, Alın Teri!
Bozüyük Cumhuriyet Meydanı’nda dile getirilen talepler son derece açık ve insancıldır:
- En düşük emekli aylığının, en düşük memur maaşı seviyesine çekilmesi,
- Seyyanen zamların ayrım yapılmaksızın emeklilere de yansıtılması,
- Emekliyi mağdur eden 5510 sayılı Kanun ile intibak adaletsizliklerinin çözülmesi,
- Bayram ikramiyelerinin en az bir asgari ücret seviyesine çıkarılması,
- Sağlıkta bel büken katkı paylarının tamamen kaldırılması.
Emekliler, sadece seçim zamanı hatırlanacak birer oy deposu veya erzak kolisiyle geçiştirilecek kitleler değildir. Onlar Bozüyük’ün fabrikalarında ter döken, tarlasında çalışan, çoluk çocuğunu bu topraklarda büyüten asli değerlerimizdir.
Bozüyük’ten yükselen bu haklı ses, Türkiye’nin dört bir yanındaki milyonlarca emeklinin ortak vicdanıdır. Emeklilerimiz hak ettikleri insanca ve onurlu yaşama kavuşana kadar bu mücadelenin ve sesin kesilmeyeceği açıktır.
