ODUNPAZARI KENT KONSEYİ ORTAK AKLIN SESİ Mİ?

Yerel demokrasinin beşiği, mahalleden başlayan katılımcı demokrasinin zirvesi iddia edilen Kent Konseylerinden Odunpazarı Kent Konseyi, 22. Olağan Seçimli Genel Kurulu’nu geride bıraktı. 200’ün üzerinde sivil toplum kuruluşu temsilcisinin katıldığı, büyük bir “coşku ve dayanışma” içinde geçtiği iddia edilen bu buluşmada, mevcut başkan İsmail Kumru bir kez daha bayrağı göğüsleyerek güven tazeledi. Hayırlı uğurlu olsun. Kulislerde kent konseylerinin “piri” olarak anılan Kumru, bu işi iyi biliyor; bilmesine de, işin “mutfak” kısmında pişen aş herkesin midesine oturuyor mu, orası meçhul.
Odunpazarı Kent Konseyi Genel kurulun ardından yayımlanan paylaşımları okuduğunuzda güllük gülistanlık bir tabloyla karşılaşıyorsunuz: 431.652 kişinin yaşadığı, 85 mahallenin bulunduğu ilçede 23 mahalle meclisi, 14 çalışma grubu, “birlikte yönetiyoruz” ezgileri… Fakat madalyonun diğer yüzünü çevirdiğinizde, o coşkulu tablonun altından mahcup sorular ve vicdanları tırmalayan eleştiriler dökülüyor.
Beş bin kişi derken, Koca ilçe Bu kadarına mı Sığdı?
Odunpazarı Belediye Başkanı Kazım Kurt, 2014 yılında Odunpazarı Kent Konseyinin kurulduğu kongrede Divan Başkanı olarak yaptığı konuşmada, hedeflerinin 1 yılda bin kişiyle, 5 yılda 5 bin kişiyle Odunpazarı’nı yönetmek olduğunu söylemesinden 12 yıl geçmesine rağmen 2026 kongresindeki, yeni yürütme kurulunun listesine bakalım. Üniversiteler, barolar, meslek odaları, birkaç dernek ve mahalle muhtarı derken liste 19 kişide kilitlenip kalmış. Soru acı ama net: Sınırlarında bulunan Emek Mahallesini ilçe yapalım tartışmalarının olduğu Odunpazarı ilçesinde, 23 mahalle meclisi ve yüzlerce STK’nın okyanus büyüklüğündeki dinamizmi, nasıl oldu da bu 19 kişilik havuzda boğuldu?
Önceki genel kurulda üyesi olan, bu toplantıya çağırılmayan, şehrin en büyük hemşehri derneği olan MİYAD başta olmak üzere, bu kentin demografik omurgasını oluşturan güçlü siyasi partiler, hemşehri, mahalle, engelli ve köy dernekleri bu yürütmenin neresinde? Toplantıya davet edilip davetiyeler ellerine mi ulaşmadı ? Yoksa “Birlikte üretiyoruz” söylemi, sadece masanın etrafındakilere el kaldırma yetkisi vermekten mi ibaret? 19 sayısının kerameti nedir? Daha geniş kitlelerin, kılcal damarlara kadar inmesi gereken yapıların bu dar kadroya mahkum edilmesi, ortak akıldan ziyade “ne şiş yansın ne kebap” dengelerinin bir ürünü değil midir?
“Kabul Edenler, Etmeyenler… Oy Birliği!”
Kent konseylerinin Türkiye genelindeki en büyük açmazı, “mutabakat” kisvesi altında yürütülen tek sesliliktir. Genel kurullarda o malum cümle yankılanır: “Kabul edenler? Etmeyenler? Oy birliğiyle kabul edilmiştir!”
Peki, gerçekten herkes razı mıydı? Yoksa o salonda mikrofonu eline alıp “Durun biraz, bu yapı bu kentin tamamını temsil etmiyor” demenin maliyeti mi ağır geldi? “Yaptık, ettik, bitirdik” mantığıyla şekillenen bu listeler, sivil toplumun enerjisini diri tutmak yerine, maalesef evcilik oynamaya dönüştürüyor. Kent konseyi dediğin yer, seslerin yükseldiği, itirazların havada uçuştuğu, iktidarla sivilin çatışmaktan korkmadığı bir er meydanı olmalıdır. Oysa ortada görünen manzara; kılı kırk yaran tırnak içi dengeler, “idare edelim”ci gelenekler ve eski tas eski hamam tabirinden öteye geçemiyor.
Üstad Kumru”ya “Aferin”, Kentin Gerçeklerine “Eyvah”
Türkiye Kent Konseyleri Platformu 26. Dönem Başkanlığı, Eskişehir Kent Konseyi ,Odunpazarı Kent Konseyi Genel Sekreterliği ve 2016 yılından bugünede Odunpazarı Kent Konseyi Başkanlığı yapan Sayın İsmail Kumru elbette bu işin piri, üstadı, tecrübesi tartışılmaz. Kent konseylerinin mekanizmalarını ezbere biliyor. Ama mesele mekanizmayı işletmek değil, ruhuna üfleyebilmek. Eğer bu kentte emekliler köşesine çekilmeye zorlanıyorsa, mahallelerdeki kılcal damarlar tıkalıysa ve en büyük hemşehri inisiyatifleri bu masanın dışına itiliyorsa, o “oy birliği” zaferleri ancak kendi aranızda çalıp kendi aranızda oynamaktan, başka bir şey değildir.
Yeni dönem hayırlı olsun denmesine denir de; Odunpazarı’nın sokağına, tozuna, yorgun emeklisine ve dışarıda bırakılan o devasa STK yığınlarına sırtınızı dönerek kurduğunuz bu 19 kişilik “yaptık oldu” masası, umarız kentin gerçek sorunlarının altında kalmaz.
Çünkü demokrasi, parmak kaldırma yarışması değil; itirazı olanın sesini duyurabildiği yerde başlar. Sizin o “birlik” dediğiniz yerde, maalesef koca bir yalnızlık olmaya devam edecektir.
