Kalbi Kirli Olanı Hangi Yağmur Temizler?

Bazı zamanlar vardır, insan yaşadığı çağdan yorulur. İnsanların yüzüne bakmaktan değil, yüzlerinin ardında sakladıklarını görmekten yorulur. Söylenen sözlerin samimiyetine inanmaktan, verilen sözlerin tutulmasını beklemekten, bir insanın başka bir insana gerçekten iyi gelebileceğine inanmayı sürdürmekten yorulur. Galiba biz de tam böyle bir zamana denk geldik. Kalbi kirli insanların çoğaldığı, güzel sözlerin ucuzladığı, samimiyetin menfaate yenildiği bir zamana…
Artık insanlar birbirini dinlemiyor, sadece konuşmak için sırasını bekliyor. Kimse kimsenin derdini gerçekten merak etmiyor. Herkes bir başkasının hayatında kendisine ne kadar fayda sağlayacağını hesaplıyor. Dostluklar çıkarın bittiği yerde sona eriyor, vefalar işimize geldiği sürece hatırlanıyor. Bir insanın değeri, nasıl biri olduğuyla değil, ne işe yaradığıyla ölçülüyor. Sağa dönsen toz, sola dönsen çamur…
Kimi insanın dili bal gibi, kalbi taş gibi. Kimi yüzüne gülüyor, arkasından kuyunu kazıyor. Kimi merhametten söz ediyor ama bir başkasının gözyaşını görmeye tahammül edemiyor. Kimi iyilikten bahsediyor ama karşılığını alamayacağı hiçbir iyiliğin yanından bile geçmiyor. En acısı da kötülüğün artık saklanma ihtiyacı bile duymaması. Bencillik, özgüven diye sunuluyor. Vefasızlık, hayatın gerçekleri diye savunuluyor. İnsan kullanmak, akıllılık; dürüst olmak ise saflık sayılıyor. Birinin kalbini kırmak sıradanlaşıyor, özür dilemek ise insanın gururuna dokunuyor.
Oysa insan olmak, yalnızca nefes almak, konuşmak, gülmek değildir. İnsan olmak, bir başkasının canının yandığını hissedebilmektir. Kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapmamaktır. Gücün yettiğinde incitmemek, fırsatın varken kullanmamaktır. Kimsenin görmediği yerde de iyi kalabilmektir. Merhamet dediğimiz şey, tam da burada başlar.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, biraz insanlık, biraz vicdan, biraz da utanma duygusudur. Çünkü utanma duygusunu kaybeden insan, başkasının kalbini kırarken bile kendisini haklı görebilir.
Ve insan bazen bu çağın içinde temiz kalmaya çalışırken yoruluyor. Herkese iyi niyetle yaklaşmanın saflık sayıldığı, dürüstlüğün karşılıksız kaldığı, kalbini açık tutanın en çok yara aldığı bir dünyada insan ister istemez içine çekiliyor. Daha az konuşuyor, daha az güveniyor, daha az anlatıyor. Çünkü bir süre sonra anlıyorsun ki herkes senin kalbinle ilgilenmiyor; bazıları yalnızca o kalpten ne koparabileceğinin hesabını yapıyor.
Hani bir söz var: “Çok yağmur yağsa temizlenir mi bu dünya?”
Belki sokaklar temizlenir. Kaldırımlardaki toz gider, caddelerdeki çamur akar, gökyüzü berraklaşır. Ağaçların yaprakları yıkanır, toprak nefes alır. Ama kalbinin içine kötülüğü yerleştirmiş, vicdanını menfaatine teslim etmiş, merhametini çıkarları uğruna terk etmiş insanı hangi yağmur temizleyebilir? Çünkü bazı kirler suyla değil, vicdanla temizlenir. Bazı lekeler toprağa değil, insanın ruhuna işlemiştir. Ve ne yazık ki herkesin yüzünü yıkamak mümkün olsa da herkesin kalbini temizlemek mümkün değildir. Yine de bütün bunlara bakıp iyiliğe küsmek istemiyorum. Herkes kötü diye iyi olmaktan vazgeçmek, herkes çıkarcı diye samimiyeti terk etmek, herkes kalpsiz diye merhameti öldürmek istemiyorum. Belki de merhametli insanlardır dünyayı hâlâ yaşanır kılanlar.
