İnsanı Bazen Bir Kurşun Değil, Anlaşılmamak Yaralar!

İnsanı, silahla vursalar inan bu kadar acı çekmez ya…
Çünkü kurşunun girdiği yer bellidir. Yarayı görürsün, kanı görürsün, acının nereden geldiğini bilirsin. Ama anlaşılmamanın açtığı yaranın ne yeri bellidir ne de kanı görünür. İnsan, en çok da içinde kanarken susmak zorunda kaldığında yorulur. Bir şey anlatırsın, başka bir şey anlaşılır. Kendini ifade etmeye çalışırsın, kelimelerin havada asılı kalır. Defalarca açıklarsın, yine de karşındaki seni duymak istediği yerden duyar. Bir süre sonra anlatmaktan vazgeçersin. Çünkü insanı yoran, kendini anlatmak değil; anlattıklarının hiçbir yere ulaşmadığını fark etmektir. Oysa bazen insanın ihtiyacı bir çözüm değildir. Bir nasihat, bir akıl verme, bir savunma hiç değildir. Sadece dinlenmek ister. Cümlesi bitmeden yargılanmamayı, duygusu anlaşılmadan suçlanmamayı, kendisini anlatırken yeniden kendisini savunmak zorunda kalmamayı ister. Ne acıdır ki bugün herkes konuşuyor ama kimse gerçekten dinlemiyor. Herkes kendi haklılığının peşinde, kimse karşısındakinin kırgınlığının izini sürmüyor. İnsanlar cevap vermek için dinliyor, anlamak için değil. En büyük yorgunluk da burada başlıyor.
Bir insanın gözlerinin içine baka baka derdini anlatırsın, o ise kendi cevabını hazırlamakla meşguldür. Sen kırıldığın yeri anlatırsın, o niyetini savunur. Sen canının yandığını söylersin, o kendisini suçlamaman gerektiğini anlatır. Böylece senin acın, onun savunmasının gölgesinde kaybolup gider. Oysa bir insanın canının yanması için senin kötü niyetli olman gerekmez. Bazen hiç farkında olmadan kırarsın. Bazen haklı olduğunu düşünürken bir başkasının kalbinde nasıl bir enkaz bıraktığını göremezsin. Ama mesele tam da burada başlar: Kırdığını fark ettiğinde dönüp bakabiliyor musun? Sana anlatılan acıyı kendi egonun önüne koyabiliyor musun? Bir anlığına da olsa haklı çıkmayı bırakıp anlamayı deneyebiliyor musun?
Çünkü sevmek yalnızca güzel sözler söylemek değildir. Sevmek, karşındaki insanın sustuğu yerde bile neyi anlatamadığını merak etmektir. Onun her cümlesine itiraz etmek yerine, bazen o cümlenin arkasındaki kırgınlığı görebilmektir. Ve bazen en büyük özür, “Ama ben öyle demek istemedim” demek değil, “Sana bunu nasıl hissettirdim, anlatır mısın?” diye sorabilmektir. Bir düşünün…
Kaç insan, anlaşılmadığı için içine kapandı? Kaç insan, defalarca anlatıp sonuç alamadığı için sustu? Kaç insan, bir zamanlar her şeyini paylaştığı kişilere artık tek kelime etmiyor? İnsan bir günde susmaz. Önce anlatır, sonra tekrar anlatır, sonra biraz daha çabalar. Bir noktada sesini yükseltir; çünkü duyulmak ister. Ardından yorulur. Sonra da sessizleşir. Ve o sessizlik çoğu zaman huzur değil, vazgeçiştir. En acısı da insanların bu vazgeçişi olgunluk sanmasıdır. “Artık hiçbir şeye karışmıyor, hiçbir şey söylemiyor” derler. Oysa belki de söyleyecek hiçbir şeyinin kalmadığını değil, söylediklerinin artık hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini öğrenmiştir.
Unutmayalım; insanı her zaman büyük kötülükler uzaklaştırmaz. Bazen küçük bir ilgisizlik, duyulmayan bir cümle, önemsenmeyen bir kırgınlık, zamanında sorulmayan tek bir soru koca bir mesafeye dönüşür. Kimse kimseden mükemmel olmasını beklemiyor. Her şeyi anlamasını da… Ama en azından anlamaya çalışmasını bekliyor.
Çünkü anlaşılmak bir lüks değil, insanın en temel duygusal ihtiyaçlarından biridir. Ve insan, en çok da kendisini görmesini beklediği insanın gözünde görünmez olduğunda kırılır.
