Hey Gidi Yalan Dünya…

Siyah saçla geldik, defter beyaz. Beyaz saçla gidiyoruz, defter siyah. Hey gidi yalan dünya…
Bir zamanlar acelemiz vardı. Büyümek için sabırsızlanır, hayatın bize hazırladığı sürprizleri merak ederdik. Önümüzde upuzun yollar, bitmeyecek sandığımız günler, hiç eksilmeyecek dostluklar vardı. Gençtik… Dizlerimizde yara, cebimizde umut, yüreğimizde hayaller taşırdık. Bir gün her şeyin yoluna gireceğine inanırdık. Çünkü hayatın henüz bizi ne kadar yorabileceğini bilmiyorduk. Sonra zaman dediğimiz o sessiz yolcu, fark ettirmeden geçti yanımızdan.
Bir baktık, dün peşinden koştuğumuz yıllar olmuş hatıra. Birlikte güldüğümüz insanlar fotoğraf karelerinde kalmış. Bir zamanlar sesini duymadan günümüzün geçmediği dostlarımızla bayramdan bayrama konuşur olmuşuz. Kimi gitti, kimi uzaklaştı, kimi de yanımızda durduğu hâlde yabancılaştı.
Hayat bize çok şey öğretti. Her gülene dost dememeyi, her susanı suçlu bilmemeyi, her gideni kayıp saymamayı öğrendik. Meğer bazı ayrılıklar insanın kendisine kavuşmasıymış. Bazı suskunluklar en uzun cümlelerden daha çok şey anlatırmış. Bir de defter meselesi var… Başlangıçta bembeyazdı defterimiz. Ne kin vardı sayfalarında ne kırgınlık ne de yarım kalmış hesaplar. Zamanla yaşadıklarımız yazıldı birer birer. Kimi sayfaya sevinç düştü, kimi sayfaya gözyaşı. Kimi satırı aşkla, kimi satırı ihanetle doldurduk. Bazı insanların adını kalbimize yazdık, silmeye ömrümüz yetmedi. Bazılarına da koca bir ömür verdik, geriye dönüp baktığımızda bir teşekkür bile alamadık. Ama yine de yaşadık.
Düştük, kalktık. Kırıldık, sustuk. Bazen haklı olduğumuz hâlde özür diledik, bazen de özür beklerken ömrümüzü tükettik. Şimdi aynaya baktığımızda saçlarımızın rengi değişmiş. Yüzümüzde yılların imzası, gözlerimizde yaşanmışlıkların gölgesi var. Oysa içimizde hâlâ o eski çocuk yaşıyor. Bir güzel sözle sevinen, içten bir tebessümle mutlu olan, bir dostun omzuna başını koyunca bütün yorgunluğunu unutan o çocuk… Anladık ki insanın yaşı saçında değil, yüreğinde birikirmiş. Kimi genç yaşında ihtiyarlarmış, kimi beyaz saçlarıyla hâlâ umut taşırmış. Ve şimdi geriye dönüp baktığımızda görüyoruz ki en çok da ertelediğimiz güzelliklere üzülmüşüz. Söyleyemediğimiz sevgilere, sarılamadığımız insanlara, bir türlü buluşamadığımız dostlara, yarına bıraktığımız mutluluklara… Oysa hayat, yarına bırakılmayacak kadar kısa; kırgınlıkları ömür boyu taşıyamayacak kadar kıymetli.
Öyleyse biraz daha az hesap yapalım, biraz daha çok gönül alalım. Birbirimizi yargılamadan önce anlamaya çalışalım. Çünkü herkesin içinde kimseye anlatamadığı bir hikâye, yüzünde göstermediği bir yorgunluk var. Neticede hepimiz aynı yolun yolcusuyuz. Kimi erken yoruluyor, kimi geç anlıyor, kimi de yolun sonuna geldiğinde neyin peşinden koştuğunu yeni fark ediyor. Siyah saçla geldik, defter beyaz. Beyaz saçla gidiyoruz, defter siyah… Şu kısacık ömürde ne kırmaya değer bir kalp var ne de kin tutmaya yetecek kadar uzun bir zaman. Hey gidi yalan dünya… Bize gençliğimizi geri veremiyorsun bari kalan ömrümüzden huzuru eksik etme. Çünkü hayat, kaç yıl yaşadığımızla değil; kaç insanın yüreğinde güzel bir iz bıraktığımızla ölçülüyor.
