Ait Olduğun Yerde Sıradan Şeyler Bile Müthiştir

İnsan, sahip olmadığı şeyleri büyütmeye; elinde olanları ise sıradanlaştırmaya ne kadar da meraklı…
Başka şehirlerin sokakları daha güzel, başka insanların hayatları daha renkli, başka sofralar daha bereketli, başka ihtimaller daha heyecan verici gelir gözümüze. Uzakta olanın cazibesi, yakında olanın kıymetini çoğu zaman gölgede bırakır.
Oysa hayatın tuhaf bir sırrı vardır: Bir şeyin güzel olmasıyla ona güzel bakabilmek aynı şey değildir. Ait olduğun yerde sıradan şeyler bile müthiştir.
Çünkü aidiyet, bir yere yalnızca fiziksel olarak bağlı olmak değildir. Bir sokağın taşını tanımak, bir kahvenin kokusunu ezbere bilmek, sabah aynı pencereden düşen ışığa alışmak, bir insanın sesinde kendini evinde hissetmektir. Ait olduğun yerde yağmur bile başkadır. Başka bir şehirde ıslanmak yalnızca ıslanmaktır; kendi şehrinde yağmura yakalanmak bazen çocukluğuna dönmektir.
Bir masada içilen çay, başka bir yerde sadece çaydır. Ama sevdiğin insanların yanında içildiğinde saatleri durdurabilir. Bir akşam yürüyüşü, başka bir yerde sıradan bir yürüyüştür; kendini güvende hissettiğin sokakta ise hayatın bütün telaşına verilmiş küçük bir moladır. Demek ki müthişlik, her zaman olağanüstü şeylerde saklı değildir. Bazen aynı kapının açılmasında, aynı sesin duyulmasında, aynı sofraya yeniden oturabilmektedir.
Modern insanın en büyük yanılgılarından biri de sürekli başka bir hayatın hayalini kurmasıdır. Daha iyi bir şehir, daha iyi bir iş, daha güzel bir ev, daha heyecanlı bir çevre… Hep bir sonraki ihtimale yetişmeye çalışırken elindeki hayatın içinden geçip gider. Bir türlü şimdiye yerleşemez. Oysa insanın ruhu, sürekli hareket etmekten değil, bazen bir yere kök salabilmekten güç alır. Her yere ait olmaya çalışmak, hiçbir yere ait hissedememekle sonuçlanabilir. Elbette gitmek de güzeldir. Yeni yerler görmek, yeni insanlar tanımak, sınırlarını aşmak insanı büyütür. Ama nereye gidersen git, içinde taşıdığın aidiyet duygusunu kaybedersen dünyanın en güzel manzarası bile bir süre sonra yalnızca manzaradan ibaret kalır. Çünkü insan sadece güzel yerlere değil, kendisini güzel hissettiren yerlere ihtiyaç duyar. Belki de artık hayatı biraz daha farklı okumalıyız. Her gün gördüğümüz ağacı yeniden fark etmeli, aynı masada oturmanın kıymetini bilmeli, sesini duyunca içimizin ısındığı insanlara daha çok zaman ayırmalıyız. Çünkü bazı güzellikler keşfedilmez; fark edilir. Bazı mutluluklar satın alınmaz; hissedilir. Bazı yerler de güzel olduğu için değil, biz orada kendimiz olabildiğimiz için değerlidir.
Ve belki de hayatın en büyük zenginliği, dünyanın en güzel yerine gitmek değil, bulunduğun yerde güzelliği görebilecek bir kalbe sahip olmaktır.
Unutmayalım; insan ait olduğu yerde sıradan bir günü bile unutulmaz bir hatıraya dönüştürebilir. Ait olmadığı yerde ise en güzel gün bile eksik kalabilir.
Çünkü bazen mucize, hayatına yeni bir şeyin girmesi değil; yıllardır hayatında olan bir şeyin kıymetini ilk kez gerçekten anlamandır.
Belki de aradığımız hayat, gitmeyi düşündüğümüz yerde değil; bakmayı unuttuğumuz yerdedir.
